Eva Pauwels: “Ik ben seksverslaafd, ik kan daar niets aan doen”

17258

Wie Jacques Vermeire zegt, denkt aan z’n flamboyante ex-vrouw Eva Pauwels. Haar liefdesleven en andere miserie worden telkens opnieuw rijkelijk uitgesmeerd in de pers. Een goede reden om af te spreken met Eva, voor een gesprek recht op de vrouw af! “Dit is mijn laatste interview over mijn verleden”, vertelt ze.

BRU01 - 20041006 - ANTWERP, BELGIUM : Eva Pauwels pictured at the presentation of her cover of Playboy magazine, Wednesday 06 October 2004, in Antwerp fashion factory. BELGA MAGAZINES COLLECTION PICTURE BY PIETER-JAN VANSTOCKSTRAETEN
Eva poseerde in 2004 voor Playboy. (foto belga)

Over de jeugd van Eva Pauwels (38) is weinig bekend. Ze mijmert bij een glas wijn over die periode in haar leven. “Mijn ouders waren goede mensen, we woonden in Sint-Amandsberg. Ik werd netjes opgevoed, ging naar het Sint Bavo instituut maar werd er buitengebonjourd. Zuster Monica ’s die ’s morgens op haar fluitje stond te blazen om iedereen in het gareel te houden, helemaal niets voor mij”.

Ze was pas 15 jaar toen ze Jacques Vermeire in Gent leerde kennen na een optreden. “Ik wist al vlug waar de klepel hing en trok naar z’n kleedkamer voor een foto en een zoen. Hij rook zo zalig naar chique zeep, om nooit te vergeten. Het was met hem alle dagen feest, champagne, kaviaar en VIP lounges. Van het een kwam het ander en we werden een koppel. Mijn vader was razend.” Na vier jaar crasht het huwelijk.

Eva verliet noodgedwongen een riante villa in De Pinte, de huisbaas zegde de huur op. “Zo kwam ik in Leupegem terecht maar al gauw bleek het een foute beslissing. In zo’n boerenhol kwijn ik weg. Daar is niets, enkel een goeie coiffeur. Het centrum van Gent was beter geweest maar te duur, hier is wonen nog betaalbaar.”

“Ik leefde als ma Flodder en dronk twee flessen rum per dag”

Met gemengde gevoelens praat ze over haar drankverslaving. “Een zwarte periode in mijn leven, ik ben door een hel gegaan. Zonder therapie was ik niet meer onder de levenden. Twee flessen Bacardi per dag gingen door mijn keel, eten was niet nodig. Ik woog 47 kilo en huilen was mijn voornaamste bezigheid, ik leefde als ma Flodder. Zowat 8 Valiums per dag kreeg ik de eerste dagen op de psychiatrische afdeling van Maria Middelares, gewoon omdat ik zo agressief was, ik ben er driemaal weggelopen. Omdat ik nadien geen dak meer boven mijn hoofd had, mocht ik logeren bij een vriend. In plaats van me te helpen, ranselde hij me af en smeet me op straat omdat ik geen seks wou. Het kan gebeuren hé, eens geen goesting hebben, al is dat bij mij wreed zeldzaam (lacht).”

Eva met onze journalist Frans Vandamme.
Eva met journalist Frans Vandamme.

“Ja, ik drink terug, ik wil niet leven als een non”

Eva raakte 9 maanden geen druppel alcohol meer aan. Dat goede voornemen bleef niet duren. “Ja, ik drink terug, af en toe enkele glaasjes, ik wil niet leven als een non. Het begon op een feestje, iedereen dronk, ik wou niet de seut van het gezelschap zijn.”

Drinken beheerst niet meer haar leven, ze heeft het onder controle zegt ze. “Maar soms doen mensen ambetant. Als ik ergens op een terrasje zit, beginnen voorbijgangers mij wel eens uit te schelden. Het is al gebeurd dat ik op restaurant moet gaan lopen. Waarom toch, ik misdoe toch niemand iets?”

Misschien is een programma als ‘Wie wordt de man van Eva’ niet zo’n slecht idee. “Volgens mijn psychiater heb ik te veel passie, ik ben seksverslaafd, ik kan daar niets aan doen. Het is mijn instinct. In de echte liefde heb ik helaas geen geluk.”

“Jacques wil me niet meer in huis nemen”

Bestaat de ideale man wel voor Eva? “Ik val op oudere mannen, geen jong veulen voor mij. Een actieve, hete bok, lief, assertief, een initiatiefnemer en een harde werker, meer moet dat niet zijn.”

Krijgt Eva geen herkansing meer van Jacques? “Ik heb hem eens gevraagd: ‘Pak mij terug in huis, ik kan het huis onderhouden, zal meer onze kinderen zien en kan je af en toe een goede beurt geven. Hij was niet geïnteresseerd. Toch blijft hij voor mij altijd de grote liefde, ik zal nooit armoede kennen. Jacques draagt zorg voor mij, ik ben immers de moeder van zijn twee kinderen.”

(foto CAA)
(foto CAA)

“Bezig met een biografie”

Als Eva over haar kinderen spreekt, die bij Jacques wonen, wordt ze melancholisch en pinkt een traantje weg. “Ik zie ze te weinig, dat doet pijn. Er zijn geen vaste afspraken gemaakt, de kinderen bepalen zelf waar en wanneer. Mijn ultieme wens? Een perfecte mama zijn! Momenteel schrijf ik mijn biografie. Er zullen nogal wat mensen verschieten als ze zichzelf herkennen in het boek.”

Eva wil een hoofdstuk in haar levensloop afsluiten, dat van de miserie en de roddels. “Gedaan met de smeuïge, dikwijls ranzige, verhalen in zowat alle boekskes. Dit is mijn laatste interview over het verleden. Ik laat me niet meer beoordelen en veroordelen uit sensatiezucht. Schrijf maar op: Eva Pauwels is niet blasé, geen dikke nek, wel een doodgewone vrouw die nooit meer zal trouwen!”

Dit interview van Frans Vandamme verscheen in De Streekkrant Gent van 4 november.