Geen idee hoe het bij de bookmakers stond, maar wij hadden ons geld er niet meer op durven verwedden. En toch. Twaalf jaar na laatste plaat ‘Paradisiac’ rolt Tim Vanhamel de naam Millionaire alsnog eens uit. Al blijkt één en ander veranderd op ‘Sciencing’, of niet? “Het was altijd al een misverstand dat wij een groep waren, maar toegegeven: ik heb het nooit weerlegd.”

“Ik weet niet of ik zelf nog verwachtte de naam Millionaire nog eens boven te halen. Ik denk dat ik tussen de twee schipperde: ‘nooit’ en ‘mogelijk’. Dat kan hé, je kunt beide voelen. Want ik heb daar doorheen die jaren nooit over nagedacht, en toen het idee me plots te binnen schoot, was het ook maar dat.”

De muziek besliste dat voor jou?

Ja. Ik was naar Costa Rica getrokken om daar in de studio van Jeff Claeys (ex-Admiral Freebee, red) eigen nummers te gaan opnemen. Ergens in de helft van dat proces, zo’n zeven nummers ver, stelde ik vast dat alles wat ik had geschreven nogal wat groove bevatte. Dat wees in de richting van Millionaire, want groove is één van de bepalende elementen van die band, samen met een avontuurlijke vibe. Toen ik voelde dat mijn muziek die richting uitging, was het al beslist.

Zonder dat het daarom een doorslagje van eerder Millionairewerk was.

Dat is waar. Nu, ‘Paradisiac’ was ook al helemaal anders dan ons debuut ‘Outside The Simian Flock’. Dat is nu eenmaal zo als de tijd verstrijkt. Je verandert. Je smaak evolueert als je andere dingen eet, nieuwe dingen hoort. Je verliest haar, de rest wordt grijs, … Het leven gebeurt, quoi. ‘Less is more’ is een goede samenvatting van waar ik stond. Ik weet nog hoe ik aan ‘Wastelands’ werkte en het gevoel had dat er iets aan scheelde. Ik kon er de vinger niet op leggen, tot ik één van de twee gitaren weghaalde. En plots was het daar.

Voor mij is het een nieuw verhaal dat Millionaire enkel Tim Vanhamel was, en geen band.

Dat is een misinterpretatie geweest, destijds, dat wij een groep waren. Die eerste plaat heb ik half bij mijn moeder geschreven, half in een appartementje in Antwerpen. Die demo’s zijn bij Luc Van Acker beland, en toen pas heb ik er mensen bij gevraagd, gingen we live spelen. Plots zien mensen een band, en ik heb dat nooit echt tegengesproken. Ik wil dat dan ook niet minimaliseren, want je doet niets alleen in het leven. Maar deze keer wilde ik het echt alleen doen.

Het is geleden van 2010 dat je nog eens met eigen muziek uitpakte. Ik had al eens de indruk dat je wat verloren was gelopen.

Ach, wie is niet een beetje verloren op zijn vierentwintigste? Onlangs las ik dat de helft tot driekwart van de studenten al eens drugs gebruikt. Neem eender waar een steekproef onder jonge twintigers en overal is het hetzelfde, alleen stond er bij mij vaak een camera op. Ondertussen ben ik al lang nuchterder dan veel mensen buiten de muziekbusiness, maar ik ben blij dat ik dat gekend heb. Het heeft me gemaakt tot wie ik nu ben, en het was bij momenten fijn. Wat voor geweldige dingen heb ik niet gedaan; ik heb zelfs een plaat met Josh Homme van Queens of the Stone Age gemaakt!

Kunnen we het een burn-out noemen waar je tegenaan liep?

Eigenlijk wel, al vind ik het een stomme moderne term, maar het was inderdaad genoeg geweest. Ik was een groepje aan het producen en besefte plots dat ik er met mijn hoofd niet meer bij was. Ik had er genoeg van, heb me geëxcuseerd en ben vertrokken. En toen was het van de ene dag op de andere gedaan. Gestopt met alles: uitgaan, drinken, roken, … Gitaar aan de kant gezet, en gewacht tot het terugkwam. Dat is uiteindelijk gebeurd, en daarna was ook alles anders. Ik ben nog altijd een fan van hedonisme, maar daarom moet het niet altijd over drank en drugs gaan. Ik vind drinken nog altijd de max, maar de nadelen wegen me niet op tegen de voordelen.

(Matthieu Van Steenkiste)

Sciencing is nu uit op Unday Records. Livedata via www.millionaireband.be