Het was te plezant om het niet te doen. Tom Dice covert op Joe elke week een tijdloos nummer. Op ‘Better Days’ bundelt hij de beste daarvan én smijt hij er twee eigen singles bovenop. Het is duidelijk: de voormalige Eurosongkandidaat zit goed in zijn vel. “Eindelijk ben ik opnieuw thuisgekomen.”

Waarom wilde je deze covers bundelen?

Het is nu al even dat ik elke dinsdagochtend op Joe een plaat uit hun Top 2000 herwerk en van mezelf maak. Daar kregen we langzamerhand zoveel reacties op met de vraag om er iets meer mee te doen dat we er ook effectief over zijn gaan nadenken. Ik had ook al twee eigen nieuwe nummers, en dus hebben we dat nu samen gebundeld.

Hoe kies je zo’n cover?

Ik krijg de vrije keuze, zolang het maar in die Top 2000 heeft gestaan. Ik ben er zo een paar keer door gescrold, en heb de twaalf nummers gekozen waar ik het meest bij voelde, of waar ik echt een eigen versie van kon maken. Ze begonnen af en toe ook een beetje als mijn songs te voelen. Neem nu Wannabe. Als kind was ik verliefd op The Spice Girls, maar nu nog vind ik dat een goed nummer. Het klopt ook wat ze daar zingen: als je met iemand samen bent, kun je maar beter ook met haar vriendenkring overeenkomen. Verder is dat natuurlijk niet superdiep, maar ik vond het net een uitdaging om daar toch iets bijzonders van te maken. Ik heb mij er enorm mee geamuseerd om dat een singer-songwriter-draai te geven.

Living La Vida Loca is anders nog zo eentje.

Ook iets dat ik herkenbaar vond, zo’n nummer over een femme fatale voor wie je alles zou doen. Ik heb ook wel vrouwen gekend die mijn leven helemaal op stelten hebben gezet. (lacht) Het was behoorlijk bewust dat ik dat nummer eruit haalde. Het geluid van mijn versie heb ik samen met mijn producer gekozen: heel hedendaags. Ik denk dat het een van mijn covers is waar ik het meest trots op ben, omdat het het origineel doet vergeten.

 Ook in ‘Wannabe’ zit er waarheid.

Zijn er nummers die je had willen doen, maar waar je geen eigen draai aan kon geven?

Sommige songs zijn gewoon te legendarisch, dus hebben we het soms zelfs niet geprobeerd. Africa van Toto is een supernummer, daar begin ik zelfs niet aan, gewoon uit respect voor dat nummer. Hetzelfde geldt voor Bohemian Rhapsody: dat doé je niet. Ik ben voor twaalf nummers gegaan waarvan ik vond dat ik het kon maken, en waarvan ik hoopte dat ik ze beter kon maken dan zijn origineel. Aan de reacties te horen is dat ook gelukt.

Die twee eigen singles mochten ook niet ontbreken?

Neen. Ik heb dan wel Cannonball vorig jaar al uitgebracht, ik was niet van plan om snel een nieuwe plaat met eigen muziek te maken. Ik ben daar nog volop voor aan het schrijven. Cannonball en Better Days wilde ik wel al opnemen, omdat ik het op deze plaat toch ook over mijn eigen leven wilde hebben. Dat kon ik een beetje kwijt in bepaalde covers. I Wanna Dance With Somebody reflecteert een emotionele vibe waarin ik mezelf kan vinden, bijvoorbeeld. Die twee eigen nummers gaan daar echter verder in, daarin zing ik echt over mijn eigen leven en hoe ik het nu zie.

Dit is eerder een tussendoortje dus?

(verontwaardigd) Neen, ik beschouw Better Days echt als een volwaardige full-cd. Ik sluit wel niet uit dat er snel nog een plaat kan volgen, als het schrijven vlot, maar daarom is dit geen gatenvuller. Daarvoor vond ik het te tof om te doen.

Je noemt Better Days ook een nieuwe start.

Dat is zo. Ik besef nu dat je je kracht beter steekt in positieve zaken, dat je niet mag blijven stilstaan bij wat tegenvalt. Het is niet gemakkelijk om een opgewekt nummer te schrijven zonder dat het cheesy wordt, maar ik heb het gevoel dat het me bij dat nummer gelukt is. Het vertelt heel eerlijk waar ik sta in mijn leven: het gaat goed, en ik kijk alleen vooruit. Ik zie opnieuw de mensen van vroeger, ik kom weer op de VRT en op Medialaan, ik voel me weer thuis. In vergelijking daarmee is thuis zitten schrijven toch afgezonderd. Dat kan ook heel tof zijn, maar het is fijner als je alles kunt delen met de mensen. (tekst: Matthieu Van Steenkiste)

Better Days is nu uit.