VTM-schermgezicht Julie Van den Steen: “Ik stak al mijn energie in het tegenhouden van mijn tranen”

6780

Ze wil het zelf niet met zoveel woorden zeggen en daarom doen wij het maar: dit wordt het najaar van Julie Van den Steen. Bewijs 1 is sinds afgelopen woensdag op televisie en heet ‘Een Echte Job’, bewijs 2 volgt over een week of twee in The Masked Singer. “Ik ben heel benieuwd naar wat de mensen ervan vinden en wat ze over mij zeggen. Al heb ik wel besloten om me daar niet te veel mee bezig te houden. Ik besef nu dat je niet voor iedereen goed kunt doen.”

Het is een wat druilerige dag in Gent, maar wanneer Julie Van den Steen de Pain Perdu binnenwandelt, lijkt het plots op te klaren. Op haar arm draagt ze namelijk het schattigste hondje ter wereld – type: labradoodle, naam: Dirk – dat in de lege koer van de populaire ontbijtplek overgaat tot een enthousiast charmeoffensief. Uiteindelijk zal hij een groot deel van het gesprek slapend op mijn schoot doorbrengen, terwijl baasje Julie enthousiast over haar werk, haar leven en haar grote liefde vertelt. “Dirkie is de liefde van mijn leven. En de enige man die ik voor 100 procent vertrouw (lacht). Nee, dat klinkt wat overdreven. Maar Dirk is wel mijn beste vriend. Hij houdt onvoorwaardelijk van me, is elke dag vrolijk, hij is sociaal en iedereen vindt hem leuk. Ik wil ook graag in het leven staan zoals Dirk (lacht).”

Nochtans lijkt het me ook niet slecht om dezer dagen Julie Van den Steen te zijn. Je zit deze maand in twee nieuwe VTM-programma’s. Voor wie het woensdag gemist zou hebben: waarover gaat ‘Een Echte Job’?
Samen met Laura Tesoro, Niels Albert, Bart Kaëll en Sean Dhondt ben ik als ‘verpleegkundige’ aan de slag gegaan in het UZ Gent. Ik mocht een paar weken meedraaien op de afdeling materniteit. Van tevoren wist ik al dat dat heel heftig zou worden. Op die afdeling belanden natuurlijk vooral moeilijke gevallen, bij wie iets misloopt tijdens de zwangerschap of de bevalling. Elke kamer had zo zijn – heftige – verhaal. Ik moest echt al mijn energie steken in het tegenhouden van mijn tranen, anders zou ik elke aflevering van begin tot einde huilen. Uiteraard zie je ook heel veel mooie dingen. Ik heb zelf twee bevallingen meegemaakt en bij de eerste zag ik hoe de moeder naar haar kindje keek. Dat leverde onmiddellijk kippenvel op. Dan vergeet je meteen hoe verrimpeld, vol slijm en bloed zo’n kind is. Ik zal dit programma dan ook nooit vergeten. Nog elke dag praat ik erover, los van alle interviews die ik heb gegeven.

Je had bovendien ook op de afdeling geriatrie kunnen staan.
Ik was heel blij dat dat niet het geval was. Mijn ouders zijn thuisverpleegkundigen, ik ben daar dus mee opgegroeid. We hadden nooit een babysit, wij gingen als kind altijd met onze ouders mee, voor en na school. Dat had als voordeel dat wij wel twintig oma’s en opa’s hadden die ons voor de feestdagen en verjaardagen cadeautjes gaven. Maar die mensen stierven dus wel. Wanneer ik een ziekenhuis binnenwandel, herken ik die geur ook meteen. En ik word daar onmiddellijk misselijk van. De eerste dagen kon ik dan ook niet eten in dat ziekenhuis. Ik ben veel moeten gaan zitten omdat ik wegdraaide van de honger en vermoeidheid.

Van een heel andere orde is The Masked Singer dat op 18 september van start gaat.
Klopt. In dat programma kruipen bekende mensen in een indrukwekkend kostuum, zingen ze een nummer en probeer ik samen met Karen Damen, Jens Dendoncker en de kijkers te achterhalen wie er in dat pak zit. Toen ze me hier vorig jaar voor vroegen, dacht ik: wat een raar programma. Het format komt uit Zuid-Korea, maar heeft ondertussen ook al veel succes geoogst in de VS, Duitsland en Nederland. Ik merkte ook al snel dat ik zelf begon mee te raden. Het concept is simpel en leuk, maar het programma mee mogen maken is nog tien keer leuker. Ik had wel gedacht dat het makkelijker zou zijn. Na vijf jaar ochtendradio met Peter Van de Veire, die echt iedereen liet zingen in de studio, ging ik ervan uit dat ik snel zou raden wie er achter dat masker zat. Maar dat viel toch tegen.

Je bent vorig jaar overgestapt van MNM naar VTM. Tot nu toe was je nog niet zo vaak te zien op het kleine scherm, maar dit wordt jouw najaar.
Dat wordt dan zo gezegd ja, maar zo zie ik het niet. Ik heb nu gewoon twee tv-programma’s die in dezelfde maand van start gaan. Waar ik trouwens wel heel blij mee ben. Door heel die coronacrisis had ik toch het gevoel dat ik te weinig gedaan had. Ik werk al een jaar voor VTM, maar had nog niks kunnen laten zien. Geen fijn gevoel. Natuurlijk was er door corona ook plots niks te doen. Dat maakt het nu wel extra spannend natuurlijk. Ik ben benieuwd wat de mensen thuis van mij vinden. Al heb ik mezelf voorgenomen me daar niet te veel mee bezig te houden.

Omdat je daar anders onzeker van wordt?
Vroeger was ik er veel meer bezig met wat de mensen vonden, maar door ouder te worden, kun je dat wat makkelijker loslaten. Je kunt toch nooit voor iedereen goed doen. Gelukkig krijg ik de laatste jaren minder negatieve reacties. Vroeger waren die er veel meer, via Instagram, Twitter en soms zelfs in mijn mailbox, puur bedoeld om me te kwetsen. Ook zulke reacties probeer ik in perspectief te plaatsen, al is dat niet zo gemakkelijk. Er wordt vaak vergeten dat mensen die op de radio of op televisie komen en dus met hun hoofd boven het maaiveld uitsteken, ook gevoelens hebben en heel onzeker en heel kwetsbaar kunnen zijn. Ik merk wel dat het makkelijker wordt om om te gaan met mijn onzekerheden, al ben ik er nog niet en weet ik niet of ik er ooit zal geraken. Ik ben altijd heel gevoelig geweest over mijn looks en negatieve reacties voeden die onzekerheid. Maar ik begin meer en meer te beseffen dat je geluk niet afhangt van wat je in de spiegel ziet. Vroeger dacht ik altijd dat als ik tien kilo minder zou wegen, dat ik dan gelukkiger zou zijn. Maar dat is uiteraard niet zo. Ik heb al tien kilo minder gewogen en was toen niet gelukkiger dan nu. Dat moet ik mezelf trouwens wel elke dag inprenten. Ik probeer mezelf duidelijk te maken dat je maar één keer leeft en niet zo bezig moet zijn met uiterlijkheden. Maar dat is voor mij een echte strijd. Jarenlang heb ik mezelf laten gaan in de gedachte dat ik niet mooi of mager genoeg was. Dat is bullshit uiteraard.

Hoever reikt jouw ambitie in de televisiewereld? En mis je het radiomaken niet?
Ik heb bepaalde tv-dromen die ik ook aan mijn bazen heb doorgegeven, maar ik probeer alles van tv-seizoen tot tv-seizoen te bekijken. Ik leg de focus nu op groei en op leren. Op de openbare omroep heb ik amper tv gemaakt, dus voor mij is dit nog relatief nieuw. Ze hebben wel gepolst of ik radio bij DPG Media eventueel zag zitten, maar ik kies voorlopig resoluut voor televisie. Wat mijn tv-dromen precies inhouden? Ik zal je er eentje verklappen: ik zou graag acteren. Sterker nog, mijn grote droom is om ooit gruwelijk vermoord te worden in een film (lacht). En wat de radio betreft: dat mis ik soms wel, ja, en ooit zal ik wel opnieuw radio gaan maken. Maar ik heb ook beseft dat ik door vijf jaar ochtendradio, en dus elke dag om 3 u ’s morgens moeten opstaan, te lang te veel heb moeten opgeven. Ik heb er zeker geen spijt van, begrijp me niet verkeerd, maar ik voelde vorig jaar wel dat het genoeg was geweest. Ik heb nu een hele leuke job én een heel plezant leven.

Een Echte Job, elke woensdag om 20.35 bij VTM.

The Masked Singer, vanaf 18 september elke vrijdagavond bij VTM.