In de nieuwe fictiereeks ‘Bevergem’ wil stand-upcomedian Freddy De Vadder zich een tijdje terugtrekken in de anonimiteit. Een annonce voert hem dan maar richting Bevergem, een godvergeten dorpje gebouwd op de West-Vlaamse klei.

Er werd vooraf heel wat buzz gemaakt rond de lancering van ‘Bevergem’. Het legendarische typetje van Bart Vanneste en een cast waar voor zowat de hele West-Vlaamse afdeling van het verbond der stand-upcomedians een rol is weggelegd naast andere toppers als Wim Willaert, Ann Tuts en Maaike Cafmeyer. Logisch gevolg: nog voor de begingeneriek een torenhoge bloeddruk, vooral bij de West-Vlaamse kijkers dan. Na afloop bleek de bloeddruk serieus gezakt, het enthousiasme aanzienlijk gestegen (voor zover dat nog kon). Want hoe zwartgallig en grauw het ook weergegeven wordt, een vreemde grijns maakte zich toch meester van mijn mondhoeken. Het zal de herkenbaarheid zijn.

(foto vrt)
(foto vrt)

Schizofrene Freddy

Al in de eerste vijf minuten werd duidelijk dat wie een verfilmde zaalshow vol vuilbekkerij verwachtte, er meteen aan is voor de moeite. Freddy De Vadder op de planken is onversneden rock ‘n roll aan het tempo van een denderende stoomtrein op kruissnelheid. Ja, de oneliners (“Afrika is de grootste kringwinkel van de wereld. Olles is doar occasie“), zijn er. Al worden die voor de gelegenheid in de monden gelegd van de personages, net zoals De Vadders typische karaktertrekjes netjes verdeeld werden over de rest van de cast.

En daar ligt, naast de schitterende cameravoering, een enorme sterkte. Geef alles terug aan Freddy en het wordt opnieuw het onwerkelijke typetje dat iedereen kent. Maar verdeel het over bijvoorbeeld een corrupte OCMW-voorzitter, een bende met een rosten als leider en een zak van een garagist en het helt meteen over naar een gruwelijke en beangstigende realiteit. Die spreekt zodanig voor zich dat de reeks zelfs zonder ondertitels ook voor niet-West-Vlamingen perfect begrijpbaar zou zijn. Freddy zelf blijft er ijzig kalm onder. Iets wat we niet meteen van hem gewoon zijn.

Subtiele Freddy

(foto vrt)
(foto vrt)

‘Bevergem’ pakt het allemaal iets rustiger aan. Maar zo gaat het nu eenmaal als je onder de kerktoren van het grauwe Bevergem belandt. Het leven kabbelt er voort en kleinburgerlijkheid en keuterig gedrag tiert er welig. “Een vrouw alleen op een begrafenis, de mensen gaan daar van klappen“, laat Cafmeyer optekenen. Wuk? Doet dat tempo het verhaal de das om? Helemaal niet. Want, geef toe, wie iets banaals als een discussie over een garantiebewijs in de lokale kringwinkel zo voorzichtig en subtiel kan rekken, heeft sowieso al een serieus streepje voor. De personages op zich worden zo sterk neergezet dat een mens zich bijna zou gaan afvragen wat Freddy De Vadder daar eigenlijk loopt te doen. Noem hem gerust de verteller die tussen zijn personages loopt. Iets wat we meenden te herkennen uit de film ‘Ex-Drummer’. Dat nogal wat van die karakters gehuld zijn in een zweem van mysterie – wat zijn in godsnaam de motieven van den Dikken (Sebastien Dewaele) en zijn collega-kringloopwinkelbediende (Han Coucke)? -, draagt alleen maar bij aan het kijkplezier.

Maar goed. De personages zijn ondertussen voorgesteld. Hoog tijd dat de maskers beetje per beetje worden afgepeld. Maar laat het alstublieft niet te snel gaan. Wij zijn alvast geprikkeld. Aan de reacties op sociale media te zien jullie ook. Volgende week, zelfde zender, zelfde uur?