De paninistickers, elke twee jaar duikt de rage weer op. Niet alleen bij kinderen, maar ook volwassenen verzamelen vaak hun album vol. Zelf zijn we ook fan. Uit nostalgie bespreken we daarom elke week een sticker uit de doos. Deze week is het de beurt aan John Jensen, de held van Denemarken én van het EK 1992.

jensen

“Elke match moet gespeeld worden”, is het voetbalcliché bij uitstek dat haast op elke voorbeschouwende persconferentie voor een wedstrijd de revue passeert, maar dat er in de dooddoener een groot stuk waarheid schuilt leerden we in de zomer van 1992. Op Torhout-Werchter luidde Red Hot Chili Peppers de vakantie in met een gigantisch moddergevecht. Ook bij het Deense nationale elftal was de knop na een lang seizoen al omgedraaid in de ontspanningsmodus. De roodhemden hadden in de kwalificatiecampagne voor het EK het beste van zichzelf gegeven, maar moesten nipt de duimen leggen tegen Joegoslavië dat als groepswinnaar het ticket voor Zweden mocht boeken.

EK over na één training

De Joegoslaven zakten ook effectief naar Stockholm af, maar werden ingehaald door de actualiteit. Nadat het land stilaan uit elkaar aan het vallen was, was er vanaf 1991 een bloedige burgeroorlog ontstaan waarbij Kroaten, Bosniërs, Serviërs en Slovenen elkaar naar het leven stonden. De situatie escaleerde dermate dat de Verenigde Naties een handelsembargo uitvaardigden voor het land wat uiteindelijk op 31 mei leidde tot de uitsluiting van de Joegoslaven op het EK. Na slechts één luttele training zat hun tornooi erop, al kan de vraag gesteld worden hoe succesvol ze zouden zijn geweest aangezien bondscoach Ivica Osim een week eerder reeds ontslag had genomen en er slechts een selectie van zeventien spelers paraat stond.

Enter Denemarken dus. Door de verzamelde media werd er lacherig gedaan over het ‘tornooikneusje’ van coach Richard Möller-Nielsen dat rechtstreeks van de zonnige stranden zou zijn opgepikt, maar de waarheid was toch iets genuanceerder. Ten eerste had UEFA al maanden eerder de Deense voetbalbond gevraagd stand-by te blijven en alle spelers hadden gewoon een volledig clubseizoen gedraaid, waardoor ze in een goede conditie konden beginnen aan de korte voorbereiding van tien dagen. Ten tweede kon Möller-Nielsen ook over een zeer goede lichting beschikken met naast John Jensen ook grote namen als Brian Laudrup en Peter Schmeichel. De coach had een zeer gedisciplineerd en defensief systeem in zijn Danish Dynamite gesleept.

De cocktail voor de complete verrassing

Dat werd meteen duidelijk in de groepsfase waar dankzij 2-1 winst tegen Frankrijk en een scoreloos gelijkspel tegen Engeland een ticket voor de halve finale tegen Nederland werd behaald. Daarin maakte Oranje dezelfde fout als de Engelsen en de Fransen door de Denen volledig te onderschatten waardoor de tornooiverrassing naar de finale mocht en niet de Europese kampioen van vier jaar eerder.

“Ik ben ervan overtuigd dat de Duitsers nu met twee vingers in de neus de titel gaan pakken.”

Het waren de woorden van de Nederlandse doelman Hans van Breukelen meteen na de wedstrijd. “Denemarken beschikt nauwelijks nog over negen fitte spelers. Ik kan amper inzien dat ze na dit hoogstandje opnieuw voor een verrassing kunnen zorgen. Voor het voetbal is het verdomd jammer dat we deze finale krijgen.

De Denen lagen echter alles behalve knock-out. Alleen ex-Anderlechtspeler Henrik Andersen moest passen voor de finale, maar die kon moeiteloos vervangen worden in het team dat het spelsysteem van bondscoach Richard Möller-Nielsen tot in de puntjes meester was: het in zone opvangen van de tegenstander en dan vliegensvlug toeslaan in de omschakeling. Reken daar dan nog eens bij dat ook de Duitsers zich op voorhand reeds kampioen achtten en zie daar de cocktail voor de complete verrassing.

Meteen ook het gloriemoment van John Jensen die samen met Brøndbyploegmaten Kim Vilfort en Kim Christofte het middenveld van de ploeg bevolkte. De speler uit het kleine dorpje Faxe – waar hij zijn roepnaam ook aan ontleent – strafte te slap Duits uitverdedigen genadeloos af waardoor de weg vrij lag naar de titel. “Ineens waren onze benen vederlicht en leek het alsof we allemaal over het lichaam van Mike Tyson beschikten”, vertelde Jensen.

“Het was alsof we over water liepen. Voor dat doelpunt waren we zenuwachtig, daarna klaar voor alles.”

En dat voelden zijn ploegmaten Schmeichel, Laudrup en co ook zo aan:

Een cultstatus en een transfer naar Arsenal

Kim Vilfort bracht de Duitsers uiteindelijk in de 78ste minuut de genadestoot toe, waardoor de ganse natie het delirium nabij was. Jensen die eerder in 1987 al tot Deens Speler van het Jaar werd verkozen en in 1991 met Brøndby IF de halve finales van de toenmalige UEFA Cup bereikte, werd beloond met een transfer naar Arsenal. Daar won hij ook nog de Beker der Bekerwinnaars, de FA Cup en de League Cup, maar de echte bekendheid in Londen verwierf hij omwille van zijn cultstatus.

Hoe hard hij ook probeerde, de weg naar het doel leek hij niet meer te vinden. De Arsenalfans bedachten zelfs een liedje “We’ll be there when Jensen scores” en haast bij elk balcontact van de Deense krullenbol riepen ze “Shooooot!”. Op de laatste dag van 1994 brak Jensen de ban tegen Queens Park Rangers, uiteindelijk het enige doelpunt dat hij in 132 wedstrijden voor de Gunners zou scoren, uitgezonderd een penalty in de strafschopserie in de Supercup tegen het Manchester United van Peter Schmeichel in 1993. Ook al zou het uiteindelijk 1-3 worden voor Queens Park Rangers, de supporters scandeerden nog de ganse avond de naam van Jensen. Ze maakten zelfs t-shirts met daarop “I saw John Jensen score”.

John Jensen sloot na vier jaar Arsenal zijn spelersloopbaan af in eigen land bij Brøndby IF en Herfølge BK en stortte zich vervolgens op een trainerscarrière. Momenteel is hij aan de slag bij de Deense derdeklasser Fremad Amager. De Deense nationale ploeg heeft het succes van 1992 niet meer kunnen herhalen. Alleen op het WK van 1998 en het EK van 2004 werd een plaats in de kwartfinales behaald. Voor EURO 2016 konden de Scandinaviërs zich niet kwalificeren.