“Ik vroeg me af welke compromitterende foto’s deze hacker op mijn gsm zou kunnen vinden”

Een paar dagen geleden hoorde ik van een kennis dat ze gehackt was. De hacker was recht op zijn doel afgegaan door te melden dat hij volledige toegang had tot haar telefoon en laptop en dreigde dat hij met één simpele klik al haar compromitterende foto’s op het internet zou plaatsen, tenzij ze binnen de 24 uur 2.000 euro in bitcoins zou overmaken.
Mijn eerste reactie was dat ik het eigenlijk niet super erg zou vinden als iemand met kennis van zaken op afstand mijn computer zou kunnen besturen, waardoor ik al mijn technologische boomer issues in de handen van een professional zou kunnen leggen. Vervolgens vroeg ik me af welke compromitterende foto’s deze hacker op mijn gsm zou kunnen vinden en scrolde ik mentaal door mijn fotobibliotheek. Volgende categorieën zouden in aanmerking kunnen komen voor een plaatsje op het wereldwijde web:
1. Foto’s van mijn hond die een stok weg knabbelt alsof het een persoonlijke vete betreft. Filmpjes waarbij ze bang weg hobbelt van een zeil dat in de wind flappert. En één foto van een plas diarree op mijn witte tapijt terwijl ze schuldig (maar schattig!) naar beneden kijkt.
2. Foto’s van kleren en schoenen die ik in een dure winkel zag, niet kon kopen, maar die ik later op het internet zou opzoeken in de hoop ze aan halve prijs te vinden. Wat ijdele hoop bleek.
3. Honderden screenshots van mijn beginscherm omdat ik mijn telefoon wilde vergrendelen maar in plaats daarvan per ongeluk een foto nam.
4. Een verzameling tweeluiken uit ondergrondse garages waarbij enerzijds de verdieping aangegeven staat door middel van een tekening van een exotisch dier en anderzijds het nummer van het parkeervak. Ik weiger namelijk nog die vrouw te zijn die een uur wanhopig en verward ronddwaalt in een ondergrondse met als enige aanwijzing; ‘er stond een dikke jeep in de buurt dubbel geparkeerd’.
Kortom, ik denk dat ik safe zit.