Een vrouw is zwanger van haar eerste kindje. Dat is spannend. Dat is een wonder dat zich aan het voltrekken is, diep in haar: de liefde die mens wordt. Om een of andere reden verloopt de zwangerschap moeilijker dan verwacht en zegt de dokter, een man of vrouw van de wetenschap: “Liefste mevrouw, ik weet dat u hoopte om tot vlak voor de bevalling door te gaan, te blijven werken, maar uw lichaam kan dat niet aan. Als u nu geen rust neemt, dan wordt het gevaarlijk voor uw kindje.” Wat doe je dan? Rust nemen. Een andere keuze heb je niet.
Het overkwam deze week minister Melissa Depraetere. En het overkwam 53 jaar geleden Anny Goeminne. Anny deed toen wat de minister vandaag doet: luisteren naar haar dokter. Eerst ook met frisse tegenzin, want toen de dokter de dag na haar ziekenhuisopname op haar kamer kwam en zag dat Anny toch naar het toilet was gestapt, kreeg ze een vriendelijke bolwassing. Ze moest echt platte rust nemen; rondwandelen was geen optie, wilde ze haar baby’tje niet verliezen. Dus Anny ging verplicht plat. Zes lange maanden, tot op 7 juni 1973 haar kleine Sven eindelijk geboren werd. Een speciaal manneke, waar ze ondanks de vele strapatsen in zijn latere leven toch altijd fier op is geweest en aan wie ze veel liefde geeft, tot op vandaag.
De toekomstige baby van Melissa Depraetere zal haar ooit ontzettend dankbaar zijn voor deze moeilijke beslissing die ze deze week nam en vooral voor de lange periode van rust die ze nu zal respecteren om alles op alles te zetten voor de eigen gezondheid en die van haar kind. Net zoals ik mama Anny daar dankbaar voor blijf. Mijn mama had wel een voordeel: er bestonden toen nog geen sociale media. De trollen die daar nu bij horen, en die zelfs een toekomstige moeder aanvallen die het advies van haar dokter volgt om het leven van haar kind te redden, bestonden toen gelukkig nog niet. Platte rust is niet plezant; daar kiest een zwangere vrouw niet voor. Maar al die dwaze mensen die dat niet begrijpen, hadden hun eigen geboorte beter gemist.