Zanger Arno (72) laat een indrukwekkende erfenis na: “Merci, godverdomme”

6857
Arno Hintjens speelde in februari nog zijn laatste concerten tijdens een indrukwekkende afscheidstournee, en kende vele gedaanten tijdens zijn leven. Nu is het voorbij. Le plus beau, de lonesome zorro is niet meer. (foto Belga)©JONAS ROOSENS BELGA
Arno Hintjens speelde in februari nog zijn laatste concerten tijdens een indrukwekkende afscheidstournee, en kende vele gedaanten tijdens zijn leven. Nu is het voorbij. Le plus beau, de lonesome zorro is niet meer. (foto Belga)

“Merci, Ostende.” Met deze woorden nam Arno Hintjens op 25 februari afscheid van zijn stad, zijn publiek. Hij wist het toen nog niet, maar het werd zijn laatste concert. De iconische zanger is gisteren overleden aan pancreaskanker na een lange strijd. Zijn erfenis blijft voor eeuwig.

Arno wordt op 21 mei 1949 in Oostende geboren als Arno Charles Ernest Hintjens. Hij is al van jongs af gepassioneerd door muziek. Aan de hotelschool behaalt hij eerst nog zijn diploma als kok. Weinig doet dan vermoeden dat deze jongeman zal uitgroeien tot de latere legendarische zanger. Op zijn achttiende verlaat hij de kuststad om, alleen met zijn gitaar, door Europa en delen van Azië te trekken. Hij verdient zijn geld met zingen. Drie jaar later spoelt hij weer aan in Oostende, waar hij samen met Paul Decoutere de bluesgroep Freckle Face opricht. De band brengt één titelloze plaat uit in 1972 en wordt kort daarna omgevormd tot Tjens Couter. Een van hun nummers was naar verluidt terug te vinden op de juxebox van de legendarische club CBGB’s in New York.

TC Matic

In 1980 wordt de groep herdoopt tot TC Matic. Gitarist Paul Decoutere kan zich niet vinden in die evolutie en stapt al snel uit de groep. In de groep wordt hij vervangen door Jean-Marie Aerts, die vijftien jaar lang de rechterhand van Arno zou worden. TC Matic groeit uit tot een groep met en sterke livereputatie. Klassiekers als Oh la la la en Putain putain zijn uitgegroeid tot Belgisch cultureel erfgoed. Wanneer een Europese tournee in het voorprogramma van de Simple Minds in 1986 niet tot het verhoopte succes leidt, besluit de band ermee te kappen en Arno gaat solo.

Chevalier

Gaandeweg groeit Arno uit tot een van de meest gerespecteerde rockartiesten in België. Ook in Frankrijk wordt hij enorm populair. In 1993 scoort hij zowaar een hit met de Adamo-cover Les filles du bord de mer . In 2001 wordt Arno in Frankrijk benoemd tot Chevalier dans l’Ordre des Arts et des Lettres, een van de belangrijkste onderscheidingen in het land. Arno is de eerste Vlaming die tot Chevalier wordt geridderd.

(foto Danny Willems)
(foto Danny Willems)

Arno windt zich in interviews op gezette tijden op over de toenemende verrechtsing van de samenleving en het oprukkende nationalisme. Op 1 oktober 2006 is hij medeorganisator van de gratis 0110-concerten, samen met Tom Barman van dEUS, die in Antwerpen, Brussel, Charleroi en Gent oproepen tot verdraagzaamheid. “We zijn al zo klein dat als ik in Parijs pis Brussel nat is. En dan gaan we dat nog eens verknippen”, zegt hij in een interview in De Standaard . Brussel was Arno’s woonplaats sinds de jaren tachtig, maar ook Oostende blijft in zijn hart zitten. Hij wordt er ereburger, een eer die hem enkele jaren eerder ook al in Brussl te beurt valt, en in 2020 wordt zijn portret op het Oostendse stadhuis geschilderd.

Mijn as moet in zee verstrooid worden, voor de kust van Oostende

Moeder

Begin februari 2020 raakt bekend dat Arno pancreaskanker heeft. Even lijkt het weer beter te gaan, maar eind april 2021 wordt Arno in het ziekenhuis opgenomen. Zijn eerste concert na maanden van gedwongen rust speelt hij in januari 2022 tijdens de Radio 1 Sessie . Hij erkent dan dat het weleens zijn laatste zou kunnen zijn. “Ik heb het podium gemist”, verklaart hij op de radiozender. “Maar we zitten in een cowboyfilm nu. Alles is mogelijk en alles kan veranderen. Ik leef vandaag en aanvaard wat er met mij gebeurt.”

(foto Danny Willems)
(foto Danny Willems)

Hij voelt zijn einde naderen. “ Mijn moeder is boven…. ‘k Gon eur’ misschien… Ja, ‘k gon eur goan bezoeken ”, klinkt het.

Op Studio Brussel, voor zijn laatste concerten, vertelt hij dat hij nog niet aan stoppen denkt. “Ik hou niet van afscheid, maar ik heb ook geen angst voor de dood. Ik wil dat ze op mijn begrafenis Like a Rolling Stone van Bob Dylan draaien. En mijn as moet in zee verstrooid worden, voor de kust van Oostende. Dat wil ik.”

In februari ontvangt koning Filip Arno. Daarna staat hij nog vijf keer op het podium, drie keer in de AB in Brussel en twee keer in het Kursaal van Oostende. Het concert op 25 februari is het allerlaatste. In zijn Oostende. Adieu, Arno.

Oostende opent een online rouwregister op www.oostende.be/arno.

In cultuurcentrum De Grote Post ligt er een fysiek rouwregister vanaf vandaag tot en met zaterdag 30 april waar je dagelijks van 12 tot 20 uur een boodschap kan neerpennen.