Eén brengt eerbetoon aan de slachtoffers van het busongeval in Sierre: “Erover praten is nog vaak te moeilijk”

1522
Tien jaar na het ongeval met een Belgische bus, op de terugweg van sneeuwklassen in Zwitserland en waarbij 28 mensen om het leven kwamen, zoeken Katrien De Ruysscher en Lieven Van Gils ouders, zussen, broers en gekwetste kinderen in Heverlee en Lommel opnieuw op. (foto VRT)
Tien jaar na het ongeval met een Belgische bus, op de terugweg van sneeuwklassen in Zwitserland en waarbij 28 mensen om het leven kwamen, zoeken Katrien De Ruysscher en Lieven Van Gils ouders, zussen, broers en gekwetste kinderen in Heverlee en Lommel opnieuw op. (foto VRT)

Op 13 maart 2022 is het 10 jaar geleden dat ons land ontwaakte met vreselijk nieuws: bij een ongeval met een Belgische bus op de terugweg van sneeuwklassen in Zwitserland kwamen 28 mensen om het leven. Voor actrice Katrien De Ruysscher en journalist Lieven Van Gils werd de gebeurtenis een onderdeel van hun leven. Samen maakten ze de intieme docureeks ‘Niets gaat over’.

Alles gaat voorbij, maar niets gaat over. Het vreselijke ongeval gebeurde tien jaar geleden, maar het immense verdriet is er nog altijd, net als de verhalen van hoop en troost. Daar zoomt de docureeks van Lieven en Katrien op in. Lieven verloor een goede vriend, meester Frank uit Heverlee; Katrien kwam in 2013 in Lommel-Kolonie wonen, waar het busongeval eveneens diepe wonden had geslagen. “In 2013 ben ik samen met mijn man en drie kinderen verhuisd naar het warme Lommel-Kolonie en sindsdien ben ik een trotse inwoner van deze hechte gemeenschap. Na onze verhuis gingen onze kinderen naar school in ’t Stekske. Ze kwamen in de klas met broertjes en zusjes van de slachtoffertjes en overlevenden van het busongeval in Sierre, het jaar voordien. We woonden voor de eerste keer de herdenking bij… Het was snel duidelijk wat voor immense impact het ongeval had gehad op de Kolonie, hoe getraumatiseerd alle betrokkenen zijn en waren. Intussen is het bijna 10 jaar geleden, 10 jaar waarin ik zelf zag hoe ouders, familie, de hele Kolonie opnieuw probeerde te ademen. Hoe ze gedwongen zijn om verder te leven met het ergste wat je als ouder kan overkomen. Hoe de overlevenden de draad van hun leven probeerden op te pikken. Ik wil een eerbetoon brengen aan de Kolonie, aan die gemeenschap die ondertussen zo erg in mijn hart is gaan zitten.”

Ik weet niet of jullie elkaar hiervoor al goed kenden, maar hoe zijn jullie tot een gezamenlijke docureeks gekomen?

Lieven: “Meester Frank van de Sint-Lambertusschool in Heverlee was een vriend van mij, we hebben lang samen gevoetbald. Uiteraard wist ik dat die tiende verjaardag eraan kwam. Elk jaar gaan we nog samen met vrienden fietsen om Frank te eren, maar nu wilde ik iets meer doen. Mogelijk iets op televisie. Ik ben dan met zijn vrouw en kinderen gaan babbelen en zij gingen akkoord. Ik ben naar Eén gestapt en hier wisten ze van de link die Katrien heeft met Lommel en basisschool Het Stekske. Zo zijn wij aan de praat geraakt en al snel bleek dat we een gelijkaardig idee hadden over het soort programma dat we wilden maken: zeker geen reconstructie, maar een een liefdevolle herinnering aan de slachtoffers. We zijn gaan praten met nabestaanden en de kinderen die de ramp overleefden. Sommigen vonden het te moeilijk om hun verhaal te delen, omdat het verdriet te veel in de weg zit. Anderen hadden net te behoefte om te praten, en herinneringen boven te halen over hun geliefden.”

Het is geen reeks over een busramp, maar wel eentje over rouwverwerking en troost vinden” – actrice Katrien De Ruysscher

Katrien: “Er zijn ontzettend veel manieren om te rouwen. Voor de ene werkt praten wel, voor de andere helemaal niet. Daar hebben we het allergrootste respect voor gehad. We hebben steeds overlegd met de nabestaanden en overlevenden: wat wilden zij kwijt, welke beelden wilden ze erbij – en welke beelden absoluut niet. Deze reeks is samen met hen gemaakt. Het resultaat is geen reeks over een busramp, maar wel eentje over rouwverwerking en troost vinden. We hopen dat andere mensen die de reeks zien hier ook iets aan zullen hebben. Dat ze steun kunnen vinden, of inspiratie, of hoop.”

Jullie zijn meer dan betrokken partij. Hoe zwaar was dit voor jullie om te maken?

Katrien: “Goh, dat is een vraag die nu wel vaker terugkomt. Natuurlijk is dit zwaar om te maken, maar tegelijkertijd voel je nog zoveel liefde. Er is iets krachtigs dat overblijft. Er zit zoveel moed en ontroering in.”

Lieven: “Ik weet niet of ik hieraan begonnen was als ik zelf geen persoonlijke relatie had gehad met meester Frank. Wellicht niet. Ik heb er in de aanloop hier naartoe ook wel een paar keer over getwijfeld of we dit wel moesten doen. Maar ik ben dan met zoveel mensen gaan praten die vragende partij waren, die hun verhaal echt wilden vertellen. We hebben hen het resultaat ook laten zien en inspraak gegeven. Iedereen staat hierachter, en wij uiteraard ook.”

‘Niets gaat over’, vanaf 2 februari elke woensdag om 20.35 uur op Eén.